„Geniuszem Europy jest jej zróżnicowanie językowe, kulturowe i społeczne, owa rozrzutnie wielobarwna mozaika form życia, która sprawia, iż znikomy nawet dystans, jakieś dwadzieścia kilometrów, może być przedziałem między światami… „Europa zginie, jeśli nie będzie stać w obronie swych języków, lokalnych tradycji i autonomii; jeśli zapomni, że Bóg jest w szczególe”, mówił w wykładzie inauguracyjnym Zygmunt Bauman.

Dalej Bauman dowodził, że jednym z najcenniejszych doświadczeń europejskich jest doświadczenie inności odbieranej na co dzień. Mówiąc o kulturowych i tożsamościowych szansach Europy odwoływał się do zapomnianej dziś trochę greckiej kategorii przyjaźni, podkreślając, że siła tego fundamentalnego dla kultury europejskiej uczucia tkwi w drobnym szczególe. Przyjaźń to relacja rodząca się nie ze względu na podobieństwa, ale wbrew różnicą, a bawet często w nich znajdująca swój fundament.

Swoistym post scriptum do wykładu Baumana jest instalacja Mirosława Bałki. Duży metalowy kontener, do którego czarną rurą spływa brudna woda. W ten sposób artysta stawia pytania o pamięć, o to, co przechowujemy w pamięci, jaki nadajemy temu status.