2. Obowiązujący system grantowy wspiera profesjonalizację sektora kultury (jak pisze autorka: „Kto ma, temu będzie dodane”). Każdy projekt – ma z założenia się udać i skończyć zakładanymi rezultatami. Jaki jest sens eksperymentować z koalicją, kiedy konstrukcja może się zawalić, a zadanie trzeba wykonać? Współpracuje się tylko z tymi, do których ma się 100% zaufania. A partnerstwo często polega na pod-zlecaniu konkretnych zadań.

3. Samorządy lokalne nie posiadają narzędzi do nagradzania udanych projektów grantowych w formie przedłużania ich życia. Racjonalne byłoby nagradzanie dobrych i sprawdzonych rozwiązań poprzez finansowanie ich z lokalnych środków. Częstsze są sytuacje: twój sukces – twój problem. Żywot szlaków kulturowych, projektów edukacji artystycznej, itp. kończy się wraz z okresem finansowania „ich wdrażania”. Ale należy uznać, że racjonalne jest, aby granty MKIDN były kierowane tam, gdzie można wytworzyć coś nowego, a nie na podtrzymywanie udanych inicjatyw.

4. Całość spraw kultury de facto przeszła w ręce samorządów. Taka decentralizacja spowodowała śmierć zarządzania publicznego tym sektorem na poziomie państwa i stworzenie systemu niezależnych samorządowych polityk kultury w tysiącach barw i odmian. Obserwacja tych polityk wskazuje na ogromną dynamikę zmian, eksperymentowanie, wielość inicjatyw. To swoiste odbiurokratyzowanie kultury (z państwa) i system grantowy dały napęd zmianom. Zmiany te jednak nie utrzymają się, dopóki samorządy nie będą potrafiły ich wpleść do własnych działań.

5. A więc potrzebna jest edukacja kulturalna samorządów!