Wiele osób podkreśla fakt, iż to właśnie zaniedbywana kultura mogłaby być najkorzystniejszą drogą do wyjścia z kryzysu. Jak zaznacza brytyjski dziennik The Guardian, ścisła współpraca biznesu ze światem kultury zwiększyłaby konkurencyjność oraz innowacyjność gospodarki, co miałoby bezpośrednie przełożenie na polepszenie warunków życia mieszkańców.  Również włoska gazeta „Il sole 24 ore” w manifeście opublikowanym w lutym 2012 doszła do wniosku, że kultura mogłaby stać się motorem napędowym gospodarki.

Duński Minister Kultury, Uffe Elbaeka w artykule Europe’s artists can make sense of the chaos and create hope ( tłum.: Europejscy artyści mogą nadać sens chaosowi i stworzyć nadzieję) określił sektor kultury mianem “rezerwatu nadziei”, który pielęgnowany odpowiednio mógłby wydać owoce w postaci wzrostu gospodarczego. Uffe Elbaeka zauważa również, że panujący kryzys nie odnosi się do sfery kultury, a liczne europejskie miasta takie jak Mediolan, Londyn, Paryż, Kopenhaga, Berlin czy Amsterdam przodują wśród światowych stolic kreatywności i innowacji, zatrudniając setki tysięcy osób. Dzięki temu, miasta te są dużo stabilniejsze ekonomicznie oraz bardziej atrakcyjne dla mieszkańców z uwagi na rozległą ofertę wydarzeń kulturalnych. Uffe Elbaek pokłada nadzieję na efektywne połączenie kultury i biznesu w europejskim projekcie „Creative Europe”, przed którym stoją 2 główne wyzwania. Z jednej strony chodzi o uświadomienie społeczeństwu istotności kreatywnych rozwiązań wprowadzanych często przez artystów, z drugiej zaś o przybliżenie kwestii biznesowych ludziom związanym ze sztuką i przemysłem kreatywnym. Bardzo istotnym punktem tego programu jest założenie, iż należy działać w sposób całościowy inwestując również w edukację, świat nauki oraz kwestie związane z polityką zagraniczną. Działania te mają opierać się na dialogu i wzajemnym zrozumieniu, przez co nie będą wymagać dużych nakładów finansowych. By wspomóc tę współpracę powstała grupa „Team Culture 2012”. Grupa składa się 12 europejskich specjalistów, których zadaniem jest sporządzenie kreatywnych rozwiązań związanych z połączeniem kultury i biznesu, mających na celu wyjście z kryzysu ekonomicznego całej Unii Europejskie. Efekty pracy zespołu mają zostać zaprezentowane już w czerwcu 2012.

Duński Minister Kultury nie jest osamotniony w swoich staraniach o polepszenie pozycji kultury w oczach środowisk biznesowych. Również Giovanni Schiuma, szef Instytutu Sztuki dla Biznesu oraz profesor włoskiego Uniwersytetu w Bazylikacie, przedstawił swoje stanowisko w artykule Why the arts really mean business ( tłum.: Dlaczego sztuka oznacza biznes). Profesor Schiuma stworzył teorię „5E”, która ma pomóc dostosować aspekt kreatywny związany z kulturą do aktualnych realiów rynku.

1. Experience – (doznania) żyjemy w czasach, w których doznania stanowią główną wartość produktów i usług, dlatego organizacje muszą nauczyć się kreować je odpowiednio do zapotrzebowania swoich klientów.
2. Emotion – (emocje) kreatywność i sztuka opierają się przede wszystkim na pasji do tego, co się robi. W dzisiejszych czasach obok konkretnej wiedzy (know-howu) coraz bardziej liczą się emocje(know-feel). Schiuma nazwał “emocjonalną wiedzą” zdolność odpowiedniego manewrowania emocjami i podał Steve’a Jobs’a z firmy Apple za idealny przykład umiejętnego ich wykorzystania.
3. Energy – (energia) firmy i organizacje powinny nauczyć się angażować swoich pracowników, motywować ich by jak najlepiej wykorzystywać tkwiący w nich potencjał.
4. Ethics –(etyka) Schiuma podkreśla znaczenie odpowiedzialności społecznej. Coraz więcej firm inwestuje w CSR, niemniej takie zaangażowanie w dobro publiczne wymaga nowego podejścia i modeli zarządzania oraz nowych umiejętności kadr.
5. Environment –(środowisko) zrównoważone podejście do środowiska ma umożliwić znalezienie optymalnych rozwiązań w kwestiach ekonomicznych i społecznych.

Prawdziwa rewolucja, zdaniem Profesora, miałaby polegać na umieszczeniu sztuki w samym centrum strategii zarządzania, co pozwoliłoby organizacji na stały rozwój oraz opracowywanie kreatywnych rozwiązań dostosowanych do aktualnych realiów rynku.

Jak widać, coraz więcej mówi się w Europie o potrzebie efektywnego łączenia biznesu z kulturą oraz o wielkiej roli, jaką takie zestawienie mogłoby odegrać tworząc realną szansę na zakończenie ekonomicznej recesji. Miejmy nadzieję, że znajdzie się wystarczająco duża ilość otwartych na współpracę firm, które swoim dobrym przykładem zachęcą inne organizacje do wprowadzania tych założeń w życie.

Źródła:

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2012/feb/25/europe-artists-chaos-hope

http://www.guardian.co.uk/culture-professionals-network/culture-professionals-blog/2012/feb/20/can-creativity-save-business-world

http://www.guardian.co.uk/culture-professionals-network/culture-professionals-blog/2012/mar/19/arts-meaning-business

http://creativeindustries.co/post/19838311515/jak-kultura-i-przemysly-kreatywne-ratuja-europe

http://archivio-radiocor.ilsole24ore.com/articolo-1034075/sole-24-ore-manifesto/

Przedstawiciele miast ubiegających się o tytuł ESK postanowili spotkać się 25 kwietnia w Bydgoszczy by przedyskutować problem funkcjonowania i modernizacji miejskich instytucji kultury. Czy odpowiedzią na wyzwania czasu są Miejskie Centra Kultury? Jakie wnioski płyną z już podejmowanych prób? Jak mają one wpisywać się w miejską politykę kulturalną?

Część I

Seminarium z cyklu „Kultura i rozwój” | „Metropolis XXI. Zmiana, rozwój, opór – współczesne strategie miejskie”:
Zmieniająca się kultura, zmieniające się potrzeby. Wyzwania dla miejskich instytucji kultury

Część II

Warsztaty „Po co nam Centra Kultury?”
W ramach projektu Miejski? Dom? Kultury?

Prosimy o rejestrację:
http://obserwatoriumkultury.ezapisy.pl/instytucje

Szczegółowy program

Organizatorzy:
Obserwatorium Kultury | Narodowe Centrum Kultury
Ośrodek Badań nad Przyszłością Collegium Civitas
Laboratorium Żywej Kultury | Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy

Jak wyjaśnia Kuba Szreder, który przetłumaczył manifest Haben und Brauchen na język polski „bezpośrednią przyczyną powstania inicjatywy był sprzeciw wobec planów organizacji wystawy młodych, berlińskich artystów „Based in Berlin” w czerwcu 2011 powszechnie przyjętej w środowisku artystycznym jako próba instrumentalizacji sztuki na rzecz kampanii wyborczej Klausa Wowereita, inicjatora wystawy, a zarazem ówczesnego mera Berlina i senatora ds. kultury. Od tego czasu Haben und Brauchen postawiło sobie za cel zainicjowanie publicznej debaty dotyczącej warunków życia i pracy wytwórców kultury współczesnej w Berlinie. Działano poprzez listy otwarte, akcje protestacyjne, publiczne spotkania i dyskusje oraz warsztaty programowe. Manifest jest ich efektem i podsumowaniem.”

Berlin wydaje się być miejscem idealnym dla środowisk kreatywnych, od upadku Muru panują tam wyjątkowe warunki do pracy i życia, co od lat przyciąga twórców z najdalszych zakątków świata. Jednak korzystne warunki dla rozwoju sztuki miasto zawdzięcza raczej specyficznej sytuacji historycznej niż działaniom władz, które od pewnego czasu promują się pod hasłem wspaniałej berlińskiej sztuki, nie wspierając przy tym jej twórców. Inicjatywa Haben und Brauchen stara się doprowadzić do publicznej debaty na temat polityki kulturalnej i jej wpływu na szerokie perspektywy rozwoju miasta.

Podstawowym problemem jest to, że działalność artystyczna nie jest uznawana za prawdziwą pracę. Dość popularne jest niestety przekonanie, że sam fakt upublicznienia utworów powinien być dla artystów wystarczającym wynagrodzeniem ich starań. Nagminne jest niestety niedocenianie kwalifikacji oraz doświadczenia artystów i innych osób pracujących przy organizacji wystaw i eventów. Istnieje równie przykra tendencja do nieuznawania za pracę różnych form aktywności społecznej jak np. sztuka, nauka, edukacja, opieka medyczna czy prace społeczne, przy których wymaga się entuzjazmu i zaangażowania nie dając ludziom nic w zamian. Aby walczyć z tą rażącą niesprawiedliwością Haben und Brauchen domagają się prawnego ustanowienia minimalnych wynagrodzeń dla twórców kultury.

Kolejnym krzywdzącym aspektem charakterystycznym dla różnego rodzaju instytucji, jest pełna akceptacja często wysokich kosztów dodatkowych takich jak transport, hotele czy ubezpieczenia przy bolesnym pominięciu (lub licznych próbach uszczuplania) wynagrodzeń twórców, uważając, że skoro sztuka jest pasją artysty – może realizować ją za darmo. Nawet w przypadku wielkich inwestycji większość przeznaczonych środków omija kieszenie berlińskich twórców szerokim łukiem. Właśnie dlatego należałoby zdefiniować na nowo termin PRACA, w taki sposób, aby nie krzywdzić już artystów, zapewnić im godziwe wynagrodzenie oraz udział w procesach decyzyjnych.

Aktywiści z Haben und Brauchen mówią zdecydowanym głosem: „odmawiamy generowania gwiezdnego pyłu, który nadaje kulturalizacji gospodarki oszukańczy urok. Tym samym odmawiamy asystowania w kulturalizacji gospodarki, której pierwszymi ofiarami są sami artyści.”

Berlin od lat zyskuje bardzo wiele dzięki prężnej aktywności ludzi kreatywnych, niestety mimo wszystko nie zapewnia im to godnego życia. Wniosek jest następujący: „jeżeli w ostatnich dekadach sztuka pozytywnie wpływała na zwiększającą się atrakcyjność Berlina (i jeżeli Berlin nie stroni od używania sztuki w swoich kampaniach reklamowych), to miasto powinno zastanowić się nad tym, jak chronić producentów sztuki poprzez zapewnienie im godnego udziału w realnych dochodach, pochodzących z jego zwyżkującej rewaloryzacji. Czyli, jeżeli miasto czerpie zyski ze swego artystycznego sznytu, jest logiczne i sensowne, żebyśmy przestali mówić o finansowaniu sztuki, a zaczęli rozmawiać o udziale w zyskach (ang. partaking)! To, co miasto powinno oddać artystom, to nic innego niż część tego, co sztuka już dała i wciąż daje miastu.”

W obliczu dwóch sprzecznych wizji wsparcia kultury w Berlinie prezentowanych z jednej strony przez środowiska artystyczna, z drugiej zaś przez Urząd Miasta, jedynym rozwiązaniem jest dwustronny dialog i chęć zrozumienia sytuacji przez instytucje państwowe, które powinny należycie docenić wartość wkładu artystów w rozwój miasta.

Źródła:

http://obieg.pl/prezentacje/24208#footnoteref3_uyt0j7n

http://funbec.eu/notes.php notes #74

Manifest:

Wersja w języku niemieckim:
http://www.habenundbrauchen.de/wp-content/uploads/2012/03/hb_web_deutsch.pdf

Wersja w języku angielskim:
http://www.habenundbrauchen.de/wp-content/uploads/2012/01/HB_web_english_neu.pdf

Raport z badania „Sponsoring kultury”

Jednym z efektów szczytu było powstanie „Manifestu na rzecz kultury”-  apelu skierowanego do rządu w celu poprawienia zaniedbywanej od dawna sytuacji instytucji kultury. We Włoszech, kraju o niezwykle bogatej historii i dziedzictwie kulturowym, inwestycja w kulturę powinna stać się pierwszym krokiem do ożywienia gospodarczego. Armando Massarenti,  redaktor naczelny niedzielnego wydania „Il sole 24 ore” poświęconego kulturze, wyjaśnił, że „jest to absolutnie konieczne, ponieważ bez kultury nie ma rozwoju. W tym przypadku należy rozumieć pojęcie kultury w szerokim kontekście edukacji, badań naukowych i świadomości społecznej, zaś rozwój powinno się interpretować nie jako zjawisko ekonomiczne, a raczej  jako umiejętność waloryzacji wiedzy i kompetencji niezbędnych do kierowania zmianą na lepsze.”

W ciągu jednego dnia pod manifestem zebrano podpisy ponad 1000 osób, wszyscy byli zgodni co do tego, że nadszedł czas na poszerzenie współpracy między sferą publiczną i prywatną. Należałoby wprowadzić odpowiednie reformy, które ułatwiłyby nawiązywanie tych relacji, między innymi wprowadzając udogodnienia fiskalne i normatywne dla firm, starających się ożywić życie kulturalne we Włoszech.

Zwrócono uwagę władz i społeczeństwa na to, iż sektor kultury i sztuki należałoby zacząć rozpatrywać jako specyficzną branżę rynku oraz wielką machinę biznesu, która daje zatrudnienie setkom tysięcy osób. W przypadku wprowadzenia niezbędnych reform, inwestycja w kulturę i sztukę mogłaby stać się punktem zwrotnym i motorem napędzającym włoską gospodarkę. Jak słusznie zauważył podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury Roberto Cecchi „kultura przyszłości potrzebuje inwestorów, nie tylko sponsorów i mecenasów”.

Podczas szczytu przedstawiono również wyniki badań jakościowych na temat połączenia działalności kulturalnej ze strategią komunikacji firm w dobie kryzysu. Osiem firm wzięło udział w trwającym 5 dni forum online, zaś 15 innych jednostek wypełniło specjalnie przygotowane ankiety.

Oto 5 najważniejszych wniosków:

1. Firmy inwestujące w kulturę są w dużej większości zadowolone z wyników współpracy.
2. Kultura stanowi ważny element integrujący strategię komunikacji korporacyjnej firm.
3. Inwestycja w kulturę daje szerokie spektrum możliwości dla firm prowadzących CSR.
4. Kluczowym elementem z perspektywy firmy jest możliwość zaplanowania i ewaluacji efektów inwestycji w kulturę.
5. Relacja biznesu z kulturą jest doskonałą okazją do konstruktywnej konfrontacji dwóch światów, z której obie strony mogą się wiele nauczyć.

Badanie zaowocowało również licznymi sugestiami dotyczącymi sposobów zwiększenia efektywności omówionych relacji. Firmy sugerują, aby dokładnie zapoznać się z ich polityką komunikacyjną oraz wartościami, którymi kierują się w biznesie, tak, aby propozycje współpracy były „szyte na miarę” i dostosowane do cech wyróżniających firmy, ale także do ich możliwości finansowych.

We Włoszech pierwsze kroki ku poprawie sytuacji kultury i sztuki zostały już postawione, zdano sobie sprawę z istoty tej sfery życia i jej wpływu na gospodarkę. W przypadku kraju, który ma tak wiele do zaoferowania, zaskakującym jest, że wnioski te nasunęły się tak późno, niemniej jednak należy mieć nadzieję, że zostaną podjęte odpowiednie kroki i Włochy staną się przykładem dla innych państw w Europie.

Źródła:

http://archivio-radiocor.ilsole24ore.com/articolo-1034075/sole-24-ore-manifesto/

http://www.ilsole24ore.com/art/commenti-e-idee/2012-03-10/nuova-occupazione-cultura-impresa-081645.shtml?uuid=AbSoxU5E

http://www.ilsole24ore.com/art/notizie/2012-02-23/servono-investitori-cultura-sponsor-173009.shtml?uuid=AagaRWwE

.

1. Zawsze pamiętaj, że pieniądze są środkiem do celu, a nie celem samym w sobie – oznacza to, że instytucja zajmująca się kulturą nie może zapominać o swojej misji, która musi być zawsze na pierwszym miejscu. Zanim zaczniesz rozmowę o pieniądzach, odpowiednio przedstaw cele instytucji, tak, aby potencjalny partner miał okazję zidentyfikować obszary wspólne. Nie zapominaj, że pieniądze stanowią środek do celu również dla drugiej strony.

2. Przygotuj się – zanim skontaktujesz się z jakąś firmą, niezależnie od tego czy jest mała czy duża, pozbieraj podstawowe informacje na jej temat: czym się zajmuje? Gdzie i w jaki sposób to robi? Jak im idzie? Co może ich ograniczać? Większość firm i organizacji kieruje się w biznesie swoją wizją i misją – poszukaj o nich informacji, żeby upewnić się, że możecie mieć jakiekolwiek wspólne cele. Postaraj się zrozumieć czy istnieje szansa znalezienia korzystnej dla obu stron możliwości współpracy.

3. Nie popisuj się swoją wiedzą – zamiast tego lepiej użyj informacji, które udało Ci się zgromadzić do tego, by zadawać odpowiednie pytania i dowiedzieć się więcej np. Z tego, co wiem, współpracujecie z organizacją XYZ- czy interesują was właśnie takiego typu relacje?

4. Wejdź do świata ludzi biznesu- zostań członkiem izby handlowej, grupy zrzeszającej przedsiębiorców lub organizacji turystycznej. Poszerzaj swoje horyzonty, zainteresuj się biznesem, ekonomią czy podatkami – są to sprawy, które mają duży wpływ na działanie rynku. Bądź człowiekiem renesansu – tak, by poprzez tematy, które są ważne dla Twoich potencjalnych sponsorów mogli uznać Cię za osobę rzetelną i dobrze poinformowaną. Wielu biznesmanów żyje w przekonaniu, że ludzie związani ze światem kultury i sztuki żyją w oderwaniu od rzeczywistości – uświadom im, że to nieprawda. Rozmawiaj z wieloma osobami, nigdy nie wiesz, kto mógłby wykazać zainteresowanie sponsoringiem organizowanej przez Ciebie konferencji lub wydarzenia.

5. Wykorzystaj fakt, że w przypadku rozmowy na temat kultury i sztuki łatwo zapytać o sfery bardziej osobiste - pytając o wcześniejsze powiązania ze światem sztuki można odkryć wiele ciekawych rzeczy, jak na przykład informacje o utalentowanych członkach rodziny. W ten sposób może uda Ci się stworzyć bardziej emocjonalną więź z rozmówcą.

6. Nie mieszaj się w politykę! Zachowaj neutralność – to pozostawi Ci szersze pole manewru.

7. Pomóż zdefiniować odpowiednie role Waszego zespołu – dokładnie uzgodnij zasady współpracy. Dowiedz się czy firma mogłaby brać udział w angażowaniu innych organizacji lub czy nie mieliby nic przeciwko, aby udostępniać swoje kontakty biznesowe. Wszystko jest do ustalenia, w niektórych firmach większe zaangażowanie nie byłoby problemem, inne zaś mogą sobie tego nie życzyć.

8. Zwróć się do swoich własnych dostawców - wszystko za co płacisz (np. telefony komórkowe, wyposażenie biura czy opłaty bankowe) mogłoby stanowić darowiznę. Stwórz listę firm, z którymi współpracujesz i dowiedz się, czy w zamian za wymienienie ich na liście darczyńców nie zgodziliby się dostarczać choćby części usług lub towarów za darmo.

9. Okazuj swoją wdzięczność! ZAWSZE pamiętaj żeby podziękować – werbalnie i na piśmie. Informuj ludzi, co udało się osiągnąć dzięki ich pomocy. Im mocniej będą powiązani z wynikami działań, tym lepiej. Zgłaszaj ich do odznaczeń ze strony organizacji artystycznych i biznesowych. Komunikuj ich wkład i hojność, w przestrzeni, która jest dla nich istotna.

10. NIGDY nie zaniedbuj swoich sponsorów - kontaktuj się z nimi również bez proszenia o pieniądze. Staraj się znaleźć czas na podtrzymywanie relacji lub zorganizuj jakieś wydarzenie, aby podziękować poprzednim darczyńcom. Poproś swoich sponsorów czy nie mogliby zaprosić innych do współpracy, choćby informując o istnieniu Twojej organizacji np. duże firmy mogłyby pomóc zaaranżować spotkanie z własnymi klientami i dostawcami.

Pamiętaj, że celem tych wszystkich starań jest stworzenie nowej rzeczywistości, w której kultura się liczy!

Rekonstrukcja historyczna to niewątpliwie jedno z najciekawszych zjawisk w polskiej kulturze ostatnich lat. Co powoduje, że tysiące dorosłych ludzi, życiu codziennym pełniących funkcje prokuratorów, lekarzy, inżynierów, przedsiębiorców poświęca czas i niebagatelne zasoby materialne, by wcielać się w role średniowiecznych wojów lub żołnierzy Września 1939? Zabawa, sposób na bycie razem, sposób na uczestnictwo w kulturze i przeżywanie historii, biznes?

Odpowiedzi na te pytania będziemy szukać posiłkując się badaniami „Grupy odtworzeniowe. Rekonstrukcja dziedzictwa i kultura w działaniu” przeprowadzonymi przez prof. Tomasza Szlendaka.

Seminarium odbędzie się 14 marca 2012 r. w Auli B Collegium Civitas
Pałac Kultury i Nauki, XIIp., początek godz. 11.30.

Program seminarium:

1. Prezentacja wyników badań – prof. Tomasz Szlendak, Uniwersytet Mikołaja Kopernika;

2. Koreferaty:

- kpt. mgr Szymon Markowski, Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych;

- Jacek Nowiński, dyrektor Biblioteki Elbląskiej;

3. Dyskusja

Spotkanie i dyskusję poprowadzi Edwin Bendyk

Spotkanie ma charakter otwarty, prezentacje wymienione w programie służą wprowadzeniu do wspólnej dyskusji wszystkich uczestników.

REJESTRACJA

To drugi już podręcznik do ekonomii kultury wydany przez Narodowe Centrum Kultury. Z pewnością jest obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy zajmują się kulturą, zwłaszcza organizacją i zarządzaniem działalnością kulturalną oraz dziedzictwem kulturowym.

„Ruth Towse to postać doskonale znana w dziedzinie ekonomii kultury. Jej naukowy wkład w ekonomię sztuki sprawił, że trudno byłoby znaleźć lepszego kandydata do przygotowania wyczerpującego podręcznika z tego zakresu. Napisana przez nią książka doskonale sprawdzi się jako lektura obowiązkowa dla osób rozpoczynających studia w zakresie zarządzania kulturą. Dodatkowo, stanowi ona świetny przegląd zagadnień z ekonomii kultury dla laików, którzy chcieliby się dowiedzieć, w jaki sposób ekonomiści myślą o sztuce”.

prof. David Throsby, Macquarie University

„Dzięki inicjatywie Narodowego Centrum Kultury polski czytelnik otrzymuje pierwszy podręcznik ekonomii kultury, dziedziny nauk ekonomicznych, która szybko się rozwija i zyskuje na znaczeniu. Nie jest to praca warta polecenia wyłącznie ekonomistom i osobom studiującym ekonomię. Można ją z powodzeniem uznać za obowiązkową lekturę dla wszystkich, którzy zajmują się kulturą, zwłaszcza organizacją i zarządzaniem działalnością kulturalną oraz dziedzictwem kulturowym. Tym bardziej, że jest to podręcznik przystępny także dla niewprawionego w ekonomii czytelnika”.

prof. Jerzy Hausner, Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie

Książka dostępna w księgarnii internetowej NCK

Zainteresowanym ekonomią kultury polecamy również książkę Davida Throsbiego „Ekonomia i kultura”

III cykl seminariów „Kultura i Rozwój”| „Kultura przyszłości. W stronę foresightu polityki kulturalnej”

Najbliższe seminarium odbędzie się w Warszawie 15 lutego 2012 r. w Auli A Collegium Civitas, w Pałacu Kultury i Nauki (XIIp.). Początek o godzinie 11.00. Przyczynkiem do dyskusji będą między innymi ogłoszone niedawno wyniki badań „Obiegi Kultury”, które zrealizowane zostały w ramach programu dotacyjnego Obserwatorium Kultury.

Odbiorca, konsument, pirat. Uczestnik kultury w epoce cyfrowej reprodukcji

Kim jest współczesny uczestnik kultury? Biernym odbiorcą zrośniętym z pilotem telewizyjnym? Hiperaktywnym prosumentem, odbiorcą i twórcą jednocześnie? Piratem korzystającym z treści w sposób nielegalny? A może piratem i konsumentem jednocześnie?

Badania jakościowe, jak „Młodzi i media”; ilościowe, jak „Obiegi kultury”; analizy marketingowe, jak studium Ericsson Consumer Lab pokazują, że współczesny uczestnik poszukując nowych form i praktyk kontaktu z kulturą umyka tradycyjnym klasyfikacjom. Jakie są konsekwencje tych zmian dla instytucji kultury i dla sektorów gospodarczych związanych z kulturą? Czego jeszcze musimy się dowiedzieć, żeby zrozumieć przemiany uczestnictwa w kulturze?

Program seminarium:

1. Prezentacja wyników badań „Obiegi kultury” – dr Justyna Hofmokl, Centrum Cyfrowe Projekt Polska;

2. Prezentacja wyników badań Ericsson Consumer Lab – Katarzyna Pąk, Ericsson Polska;

3. Komentarz: Agnieszka Odorowicz, Polski Instytut Sztuki Filmowej;

4. Komentarz: Beata Stasińska, wydawnictwo W.A.B.;

5. Dyskusja

Spotkanie i dyskusję poprowadzi Edwin Bendyk, Collegium Civitas, Ośrodek Badań nad Przyszłością, „Polityka”.

Spotkanie ma charakter otwarty, prezentacje wymienione w programie służą wprowadzeniu do wspólnej dyskusji wszystkich uczestników.

Prosimy o rejestrację: obserwatorium@nck.pl

W roku 2012 zapraszamy na dwa równoległe cykle seminariów „Kultura i Rozwój”: wyjazdowy – „Metropolis XXI. Zmiana, rozwój, opór – współczesne strategie miejskie”, oraz warszawski, poświęcony przygotowaniom do projektu foresightu „Kultura 2030” pod tytułem „Kultura przyszłości. W stronę foresightu polityki kulturalnej”.

Organizatorzy: Narodowe Centrum Kultury, Obserwatorium Kultury, Collegium Civitas – Ośrodek Badań nad Przyszłością

Zapraszamy na kolejne z seminariów „Kultura i Rozwój”, które odbędzie się w ramach cyklu „Polskie Stolice Kultury – Jak wykorzystać ich potencjał kulturowy?”. Blok trzech seminariów i spotkań roboczych poświęconych przyszłości kultury miast po rozstrzygnięciu konkursu ESK 2016 odbędzie się w dniach 3-4 lutego 2012 roku w Lublinie w Warsztatach Kultury.

Piątek, 3 lutego, godz. 15
Kultura uczestnictwa – dobre praktyki

Prezentacje lokalnych porozumień środowiskowo-samorządowych i inicjatyw partycypacyjnych z Bydgoszczy, Łodzi, Poznania, Warszawy.

Sobota 4 lutego, godz. 10–13
III edycja seminarium „Kultura i rozwój” | Metropolis XXI. Zmiana, rozwój, opór – współczesne strategie miejskie

Spotkanie inaugurujące III edycję seminariów organizowanych przez Collegium Civitas i Narodowe Centrum Kultury. Celem spotkania, w którym uczestniczyć będą przedstawiciele miast – Polskich Stolic Kultury, będzie zbudowanie listy najważniejszych wniosków i doświadczeń, pozytywnych i negatywnych, z procesu starań o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury. W oparciu o tę listę powstanie szczegółowy plan seminariów – odbywać się one będą w trybie wyjazdowym i dotrą do wszystkich Polskich Stolic Kultury. Na seminarium zaprezentują się przedstawiciele miast startujących w zmaganiach o tytuł ESK. O komentarz poproszeni zostaną dr Bożena Gierat–Bieroń i dr Paweł Kubicki z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadzenie Edwin Bendyk.

Sobota 4 lutego, godz. 14–17
Polskie Stolice Kultury – spotkanie robocze dla uczestników konkursu ESK 2016

Pełen program cyklu seminariów na stronie Obserwatorium Kultury

Wszystkie seminaria odbędą się w lubelskich Warsztatach Kultury, przy ulicy Popiełuszki 5.

Organizatorzy: Narodowe Centrum Kultury, Obserwatorium Kultury, Collegium Civitas – Ośrodek Badań nad Przyszłością, Warsztaty Kultury, Uniwersytet Marii Curie Skłodowskiej

Wstęp wolny. Zgłoszenia do udziału i informacje praktyczne pod adresem: sekretariat@warsztatykultury.pl