Czasami coś się nie udaje. Na przykład wczoraj. Pojechałam do zakładu, jak w każdy weekend, prowadzić zajęcia.
Jeżdżę tam już od kilku lat. Rytuał powitalny zaczyna się wraz z otwarciem bramy, która nie zawsze otwiera się od razu. Nie wiem od czego to zależy. Przez pierwsze dwa lata myślałam, że trzeba używać dzwonka. Wychodziłam z samochodu, dzwoniłam, słyszałam:
- Taak?
- Dzień dobry, tu Lena, na zajęcia.
Brama się otwiera. I wtedy zawsze się zastanawiamy, czy ktoś na nas czeka. Czy czeka przy oknie, albo w holu, a może już przy drzwiach. Parkuję. Otwieram bagażnik. Wyciągamy sprzęt. Wnosimy go do środka. Dziś nikt nie czeka i nikt nie pomaga, więc kilka razy kursujemy od samochodu do sali gimnastycznej.

Po podłączeniu sprzętu idziemy na górę, po dziewczyny. W zakładzie są trzy grupy. Każda grupa na jednym piętrze. Na każdym piętrze wychowawca.
Wracamy do sali, z trzema chętnymi do pracy. Zaczynamy rozgrzewkę. Nikt tu nie lubi rozgrzewek. Ja też nie. Ale trzeba je robić, bo inaczej bolą gardła. Wbiegają trzy dziewczyny, rzucają się na materace w rogu sali.
- Chodźcie tu do nas, robimy rozgrzewkę.
Nie chcą. Mówią, że je boli głowa, brzuch, gardło. Że za dziesięć minut dołączą, tylko odpoczną. Kończymy rozgrzewkę. Dziewczyny koniecznie chcą zaśpiewać jedną, starą piosenkę. Nie zdążyłam ustawić poziomów głośności mikrofonów, one już włączyły bit, śpiewają, coś się sprzęga, dwóch mikrofonów nie słychać wcale, więc któraś z tym mikrofonem, co nie słychać zdenerwowała się, wybiega z sali, biegnę ustawić te poziomy, ktoś się denerwuje, bo nie zna tekstu, więc szukam jej tego tekstu w kserówkach, nikt nie umie zaśpiewać refrenu, rzucam kserówki, śpiewam refren, ale nie słychać mnie, trzeba zmienić baterie w tym mikrofonie.
Dziewczyny śpiewają tą piosenkę trzy razy i wcale nie robią tego dobrze. Ale dziś nie będziemy nad tym pracować. Mówię, że koniec śpiewania staroci, musimy robić nowe rzeczy, bo zaraz będzie finał projektu. Więc część wychodzi, mówią, że zaraz wrócą, wiem, że nie wrócą. Bierzemy się za nowe rzeczy. Piosenka o Krystynie Skarbek, polskiej agentce wywiadu. Pieczara i Ula biorą mikrofon, dołączam się do nich. Piosenka jest trudna, próbujemy, ale reszta dziewczyn zamiast się do nas dołączyć przeszkadza. Szturchają się, piszczą, turlają się po ziemi. Przypadkiem spada mikrofon. Ktoś wbiega i krzyczy. Ktoś inny też wrzeszczy, że chce śpiewać tamtą piosenkę. Ktoś podnosi ciężarki i opuszcza je z hukiem na ziemię. Łup łup łup, zagłusza nam bit.
I jest coraz większy chaos. Więc przerywam śpiewanie. Mówię do dziewczyn, żeby się uspokoiły, albo wyszły. Nie chcą wyjść, nie chcą się uspokoić. Spisujemy na kartkach w jakiej kolejności będziemy śpiewać piosenki. Ktoś bardzo chce ze mną porozmawiać o czymś ważnym i właśnie koniecznie w tej chwili. Ktoś inny się złości, że nie śpiewamy tego, co trzeba. Kilkanaście razy, bezskutecznie próbuję ratować pracę. I w pewnym momencie nie ma z nami nikogo na sali. Zwijamy kable. Pakujemy się do samochodu.

I wtedy ktoś do nas wraca. Z frytkami, albo kanapką na gorąco. I mówi, że następnym razem będzie lepiej. Że ona pogada z dziewczynami, żeby już nie świrowały i żebyśmy się nie denerwowały. Bo czasami coś się nie udaje i tyle. I dziś się właśnie nie udało.