W najnowszym numerze „Kultury współczesnej” znajdziecie państwo m.in. ciekawy artykuł profesor Ewy Rewers z Instytutu Kulturoznawstwa UAM. Autorka omawia własność nowoczesnego społeczeństwa polegającą na nieskrępowanym pozornie niczym pościgu za wolnością, szczęściem, samorealizacją. Dążność ta jest w naturalny sposób właściwa człowiekowi, problem pojawia się wtedy, kiedy społeczeństwo pragnie te cele przedstawić, jako niezbywalne, naturalne prawa człowieka. Uroszczenie to nie tylko zmusza państwo do dźwigania na barkach brzemienia, do którego system demokracji liberalnej nie był wcale stworzony, lecz także na swój sposób zaklina rzeczywistość, zastępując twarde fakty życia mirażami.

Obietnice szczęścia dla każdego, jakie dają politycy i które są skutecznie podtrzymywane przez dynamiczny rozwój techniki nie uwalniają człowieka od konieczności konfrontacji z trudami dnia codziennego, codziennym znojem, cierpieniem. Ta nieatrakcyjna, mroczniejsza, natrętnie nieusuwalna, jakby niestosowna bo nie dająca się sprzedać sfera życia.

W celu ponownego uznania przez „publikę” tego co niewygodne powstają kultury oporu, będące czymś więcej niż spontanicznym i nietrwałym ruchem społecznym. Czerpią one energię z dyskursu ideologicznego, merytorycznego i aksjologicznego z istniejącym porządkiem. Jak pisze autorka:

Nie każdy opór w kulturze znajduje wystarczające środki, by przekształcić się w kulturę oporu, nie wszystkie strategie wywrotowe mają szansę stać się alternatywną praktyką polityczną, naukową, artystyczną. Kultury oporu mogą istnieć tylko wtedy, gdy rozwija się myśl krytyczna. Tym różnią się od społecznych ruchów oporu oraz tożsamości oporu.

O kulturach oporu i ich problemach przeczytacie Państwo w najnowszym numerze „Kultury współczesnej” dostępnej już do nabycia w salonach EMPiK.

Nikt nie próbuje już zaprzeczać, że uwarunkowania kulturowe mają ogromne znaczenie dla rozwoju społecznego, a także gospodarczego. Ile zatem tak naprawdę w polskich zasobach jest pozytywnego, a ile negatywnego kapitału kulturowego? Czytaj Kulturę Współczesną!

Dla wszystkich zainteresowanych tematem kultury mamy dobrą wiadomość – UWALNIAMY KULTURĘ WSPÓŁCZESNĄ!

2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, 256 i 512 osoba, która poprawnie udzieli odpowiedzi na pytanie: Jaki tytuł nosi pierwszy numer Kultury Współczesnej?, otrzyma od nas 4 WYBRANE PRZEZ SIEBIE NUMERY Kultury Współczesnej (drukowane od 2003 roku) w prezencie oraz małą, fantastyczną niespodziankę!

Odpowiedzi prosimy przesyłać elektronicznie do 26 lipca na adres: obserwatorium@nck.pl. Zwycięzców ogłosimy na tablicy naszego profilu 26 lipca 2010.

Uważny obserwator kultury z łatwością zauważy, że coraz częściej sam jest obserwowany przy pomocy najróżniejszych technologicznych nowinek, w które uzbrojone jest dzisiejsze społeczeństwo. GPS-y, monitoring, globalne systemy informatyczne i inne zaawansowane technologie powodują, że nasze zachowania, nie tylko te publiczne, ale coraz częściej także prywatne, są rejestrowane i analizowane przez „system”. Traktuje o tym numer 2(60)/2009 kwartalnika „Kultura współczesna” zatytułowany „Współczesny (post)panoptykon”, red. Ryszard W. Kluszczyński i Maciej Ożóg. Jest to pierwsza polska publikacja poświęcona w całości tematyce surveillance studies, zyskującej coraz większe znaczenie w globalnym dyskursie naukowym. Zbiór dwudziestu artykułów czołowych polskich i zagranicznych badaczy jest zróżnicowany. Znajdują się w nim zarówno teksty w przystępny sposób prezentujące założenia dyscypliny jak i fachowe komentarze do najnowszych wyników badań. Lektura obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych relacjami pomiędzy przemianami technologicznymi i kulturą. Dostępna w galeriach sieci EMPiK oraz w siedzibie Narodowego Centrum Kultury (ul. Senatorska 12).